جلد 38 -
جلد 38 - صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Rostami P, Cheraghi F, Oshvandi K, Borzou S R. The Neuman Systems Model-based Nursing Program for a Female Patient With Bipolar Disorder Type 2: A Case Study. , IJN. 2025; 38 (S1 )
URL: http://ijn.iums.ac.ir/article-1-3984-fa.html
URL: http://ijn.iums.ac.ir/article-1-3984-fa.html
رستمی پریسا، چراغی فاطمه، عشوندی خدایار، برزو سید رضا. فرآیند پرستاری در بیمار مبتلابه اختلال دوقطبی نوع2 براساس نظریه پرستاری بتی نیومن: یک مطالعه موردی. ، نشریه پرستاری ایران. 1404; 38 (S1 )
پریسا رستمی1 
، فاطمه چراغی2 ، خدایار عشوندی3 ، سید رضا برزو4
، فاطمه چراغی2 ، خدایار عشوندی3 ، سید رضا برزو4
1- کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
2- گروه پرستاری کودکان، مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران. ،f_cheraghi@umsha.ac.ir
3- مرکز تحقیقات مراقبت‌های مادر و کودک، پژوهشکده علوم و فناوری‌های سلامت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
4- مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، پژوهشکده سرطان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران .
2- گروه پرستاری کودکان، مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران. ،
3- مرکز تحقیقات مراقبت‌های مادر و کودک، پژوهشکده علوم و فناوری‌های سلامت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
4- مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، پژوهشکده سرطان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران .
چکیده: (485 مشاهده)
زمینه و هدف استرس به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی در شروع، تشدید و عود دوره‌های خلقی در اختلال دوقطبی شناخته می‌شود. این مطالعه موردی با هدف اجرای فرآیند پرستاری مبتنی بر مدل سیستمی بتی نیومن در مراقبت از یک بیمار زن ۲۵ ساله مبتلابه اختلال دوقطبی نوع 2 انجام شد.
روش بررسی این پژوهش به روش موردی انجام شد و بیمار به‌صورت هدفمند از میان بیماران بستری در بخش روان‌پزشکی زنان یک بیمارستان آموزشی درمانی در همدان انتخاب گردید. جمع‌آوری داده‌ها با مصاحبه نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مستقیم و بررسی پرونده پزشکی صورت گرفت. ارزیابی جامع براساس مدل نیومن انجام شد. تشخیص‌های پرستاری تدوین و مداخلات پرستاری در سه سطح پیشگیری اجرا شد. مراقبت‌ها طی 1 ماه دوره بستری ارائه گردید و پیگیری تلفنی پس از ترخیص برای مدت 2 ماه ادامه یافت.
یافته‌ها عوامل استرس‌زای اصلی شامل هذیان خودبزرگ‌بینی، رفتارهای تکانشی، تعارض در نقش مادری، طلاق اخیر، فشارهای فرهنگی جامعه روستایی و وابستگی مالی به خانواده بودند. اجرای مداخلات مبتنی بر مدل نیومن در کنار درمان دارویی و همکاری تیم درمانی، نتایج مثبتی به همراه داشت. هذیان خودبزرگ‌بینی، پرخاشگری کلامی، ساعات خواب، تعاملات اجتماعی بهبود یافتند و بیمار احساس کفایت بیشتری در ایفای نقش مادری گزارش کرد. بیمار و مادرش بر کاهش قابل‌توجه سطح استرس، افزایش همکاری در درمان و بهبود کلی عملکرد تأیید کردند.
نتیجه‌گیری کاربرد این مدل در فرآیند پرستاری، چارچوبی جامع برای شناسایی عوامل استرس‌زا و ارائه مراقبت‌های کل‌نگر فراهم می‌آورد. این مدل با تأکید بر پیشگیری در سه سطح و توجه ویژه به ادراک بیمار از استرسورها، می‌تواند اثربخشی مراقبت‌های روان‌پرستاری را در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع 2 به افزایش دهد و به بهبود کیفیت زندگی و کاهش عود کمک کند و می‌تواند به‌عنوان الگویی عملی در بخش‌های روان‌پزشکی مورد توجه و آموزش قرار گیرد.
روش بررسی این پژوهش به روش موردی انجام شد و بیمار به‌صورت هدفمند از میان بیماران بستری در بخش روان‌پزشکی زنان یک بیمارستان آموزشی درمانی در همدان انتخاب گردید. جمع‌آوری داده‌ها با مصاحبه نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مستقیم و بررسی پرونده پزشکی صورت گرفت. ارزیابی جامع براساس مدل نیومن انجام شد. تشخیص‌های پرستاری تدوین و مداخلات پرستاری در سه سطح پیشگیری اجرا شد. مراقبت‌ها طی 1 ماه دوره بستری ارائه گردید و پیگیری تلفنی پس از ترخیص برای مدت 2 ماه ادامه یافت.
یافته‌ها عوامل استرس‌زای اصلی شامل هذیان خودبزرگ‌بینی، رفتارهای تکانشی، تعارض در نقش مادری، طلاق اخیر، فشارهای فرهنگی جامعه روستایی و وابستگی مالی به خانواده بودند. اجرای مداخلات مبتنی بر مدل نیومن در کنار درمان دارویی و همکاری تیم درمانی، نتایج مثبتی به همراه داشت. هذیان خودبزرگ‌بینی، پرخاشگری کلامی، ساعات خواب، تعاملات اجتماعی بهبود یافتند و بیمار احساس کفایت بیشتری در ایفای نقش مادری گزارش کرد. بیمار و مادرش بر کاهش قابل‌توجه سطح استرس، افزایش همکاری در درمان و بهبود کلی عملکرد تأیید کردند.
نتیجه‌گیری کاربرد این مدل در فرآیند پرستاری، چارچوبی جامع برای شناسایی عوامل استرس‌زا و ارائه مراقبت‌های کل‌نگر فراهم می‌آورد. این مدل با تأکید بر پیشگیری در سه سطح و توجه ویژه به ادراک بیمار از استرسورها، می‌تواند اثربخشی مراقبت‌های روان‌پرستاری را در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع 2 به افزایش دهد و به بهبود کیفیت زندگی و کاهش عود کمک کند و می‌تواند به‌عنوان الگویی عملی در بخش‌های روان‌پزشکی مورد توجه و آموزش قرار گیرد.
نوع مطالعه: گزارش مورد |
موضوع مقاله:
پرستاری
دریافت: 1404/10/7 | پذیرش: 1404/10/1 | انتشار: 1404/1/1
دریافت: 1404/10/7 | پذیرش: 1404/10/1 | انتشار: 1404/1/1
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
