پریسا رستمی1 
، فاطمه چراغی2 ، خدایار عشوندی3 ، سید رضا برزو4
، فاطمه چراغی2 ، خدایار عشوندی3 ، سید رضا برزو4
1- عضو کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
2- مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، گروه پرستاری کودکان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران. ،f_Cheraghi@umsha.ac.ir
3- مرکز تحقیقات مراقبت‌های مادر و کودک، پژوهشکده علوم و فناوری‌های سلامت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
4- مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، پژوهشکده سرطان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران .
2- مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، گروه پرستاری کودکان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران. ،
3- مرکز تحقیقات مراقبت‌های مادر و کودک، پژوهشکده علوم و فناوری‌های سلامت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
4- مرکز تحقیقات مراقبت از بیماری‌های مزمن در منزل، پژوهشکده سرطان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران .
چکیده: (208 مشاهده)
مقدمه: استرس به عنوان یکی از عوامل کلیدی در شروع، تشدید و عود دوره‌های خلقی در اختلال دوقطبی شناخته می‌شود. این مطالعه موردی با هدف اجرای فرآیند پرستاری مبتنی بر مدل سیستمی بتی نیومن در مراقبت از یک بیمار زن ۲۵ ساله مبتلا به اختلال دوقطبی نوع دو انجام شد.
روش کار: این پژوهش به روش موردی انجام شد و بیمار به صورت هدفمند از میان بیماران بستری در بخش روان‌پزشکی زنان یک بیمارستان آموزشی درمانی در همدان انتخاب گردید. جمع‌آوری داده‌ها با مصاحبه نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مستقیم و بررسی پرونده پزشکی صورت گرفت. ارزیابی جامع بر اساس مدل نیومن انجام شد. تشخیص‌های پرستاری تدوین و مداخلات پرستاری در سه سطح پیشگیری اجرا شد. مراقبت‌ها طی یک ماه دوره بستری ارائه گردید و پیگیری تلفنی پس از ترخیص برای مدت دو ماه ادامه یافت.
یافته‌ها: عوامل استرس‌زای اصلی شامل هذیان خودبزرگ‌بینی، رفتارهای تکانشی، تعارض در نقش مادری، طلاق اخیر، فشارهای فرهنگی جامعه روستایی و وابستگی مالی به خانواده بودند. اجرای مداخلات مبتنی بر مدل نیومن در کنار درمان دارویی و همکاری تیم درمانی، نتایج مثبتی به همراه داشت. هذیان خودبزرگ‌بینی، پرخاشگری کلامی ، ساعات خواب ، تعاملات اجتماعی بهبود یافتند و بیمار احساس کفایت بیشتری در ایفای نقش مادری گزارش کرد. بیمار و مادرش کاهش قابل توجه سطح استرس، افزایش همکاری در درمان و بهبود کلی عملکرد را تأیید کردند.
نتیجه‌گیری: کاربرد این مدل در فرآیند پرستاری، چارچوبی جامع برای شناسایی عوامل استرس‌زا و ارائه مراقبت‌های کل‌نگر فراهم می‌آورد. این مدل با تأکید بر پیشگیری در سه سطح و توجه ویژه به ادراک بیمار از استرسورها، می‌تواند اثربخشی مراقبت‌های روان‌پرستاری را در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع دو به افزایش دهد و به بهبود کیفیت زندگی و کاهش عود کمک کند و می تواند به عنوان الگویی عملی در بخش‌های روان‌پزشکی مورد توجه و آموزش قرار گیرد.
روش کار: این پژوهش به روش موردی انجام شد و بیمار به صورت هدفمند از میان بیماران بستری در بخش روان‌پزشکی زنان یک بیمارستان آموزشی درمانی در همدان انتخاب گردید. جمع‌آوری داده‌ها با مصاحبه نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مستقیم و بررسی پرونده پزشکی صورت گرفت. ارزیابی جامع بر اساس مدل نیومن انجام شد. تشخیص‌های پرستاری تدوین و مداخلات پرستاری در سه سطح پیشگیری اجرا شد. مراقبت‌ها طی یک ماه دوره بستری ارائه گردید و پیگیری تلفنی پس از ترخیص برای مدت دو ماه ادامه یافت.
یافته‌ها: عوامل استرس‌زای اصلی شامل هذیان خودبزرگ‌بینی، رفتارهای تکانشی، تعارض در نقش مادری، طلاق اخیر، فشارهای فرهنگی جامعه روستایی و وابستگی مالی به خانواده بودند. اجرای مداخلات مبتنی بر مدل نیومن در کنار درمان دارویی و همکاری تیم درمانی، نتایج مثبتی به همراه داشت. هذیان خودبزرگ‌بینی، پرخاشگری کلامی ، ساعات خواب ، تعاملات اجتماعی بهبود یافتند و بیمار احساس کفایت بیشتری در ایفای نقش مادری گزارش کرد. بیمار و مادرش کاهش قابل توجه سطح استرس، افزایش همکاری در درمان و بهبود کلی عملکرد را تأیید کردند.
نتیجه‌گیری: کاربرد این مدل در فرآیند پرستاری، چارچوبی جامع برای شناسایی عوامل استرس‌زا و ارائه مراقبت‌های کل‌نگر فراهم می‌آورد. این مدل با تأکید بر پیشگیری در سه سطح و توجه ویژه به ادراک بیمار از استرسورها، می‌تواند اثربخشی مراقبت‌های روان‌پرستاری را در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع دو به افزایش دهد و به بهبود کیفیت زندگی و کاهش عود کمک کند و می تواند به عنوان الگویی عملی در بخش‌های روان‌پزشکی مورد توجه و آموزش قرار گیرد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
