آرمین عرفانی1 
، محمد عباسی2 ، شیما حقانی3
، محمد عباسی2 ، شیما حقانی3
1- دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
2- گروه داخلی جراحی، مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران، تهران، ایران. ،Mohamad_abbasi55@yahoo.com
3- مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
2- گروه داخلی جراحی، مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران، تهران، ایران. ،
3- مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
چکیده: (76 مشاهده)
زمینه و هدف: ارتقای کیفیت مراقبت پرستاری در بخشهای مراقبت ویژه ضرورتی انکارناپذیر است. خودشفقتورزی بهعنوان منبعی برای تنظیم هیجانات، میتواند بر کیفیت مراقبت تأثیرگذار باشد. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط خودشفقتورزی و کیفیت مراقبت پرستاری در بخشهای مراقبت ویژه بیمارستانهای منتخب دانشگاه علوم پزشکی شیراز در سال ۱۴۰۲ انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه توصیفی-همبستگی بر روی ۲۶۵ پرستار (بهروش در دسترس) انجام شد. ابزارها شامل پرسشنامه خودشفقتورزی (Neff) و کیفیت مراقبت پرستاری بود. دادهها با استفاده از آزمونهای توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون) در نرمافزار SPSS-22 تحلیل شد.
یافتهها: میانگین نمره خودشفقتورزی 8/02 ± 78/01 و کیفیت مراقبت 12/74±191/36 بود. بین نمره کل خودشفقتورزی و کیفیت مراقبت، ارتباط مثبت و مستقیم با شدت متوسط وجود داشت (P<0.05). در میان ابعاد، «بعد جسمی» بالاترین و «بعد روانی-اجتماعی» پایینترین امتیاز را کسب کردند. همچنین، ارتباط معنادار و مثبتی بین اغلب ابعاد دو متغیر مشاهده شد، هرچند برخی زیرمقیاسها نتایج متفاوتی نشان دادند.
نتیجهگیری: خودشفقتورزی با تقویت سلامت روانشناختی، با کیفیت مراقبت پرستاری مرتبط است. با توجه به سطح متوسط متغیرها، اجرای برنامههای آموزشی جهت ارتقای مهارتهای خودشفقتورزی برای بهبود مراقبتهای بالینی در بخشهای ویژه پیشنهاد میشود.
روش بررسی: این مطالعه توصیفی-همبستگی بر روی ۲۶۵ پرستار (بهروش در دسترس) انجام شد. ابزارها شامل پرسشنامه خودشفقتورزی (Neff) و کیفیت مراقبت پرستاری بود. دادهها با استفاده از آزمونهای توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون) در نرمافزار SPSS-22 تحلیل شد.
یافتهها: میانگین نمره خودشفقتورزی 8/02 ± 78/01 و کیفیت مراقبت 12/74±191/36 بود. بین نمره کل خودشفقتورزی و کیفیت مراقبت، ارتباط مثبت و مستقیم با شدت متوسط وجود داشت (P<0.05). در میان ابعاد، «بعد جسمی» بالاترین و «بعد روانی-اجتماعی» پایینترین امتیاز را کسب کردند. همچنین، ارتباط معنادار و مثبتی بین اغلب ابعاد دو متغیر مشاهده شد، هرچند برخی زیرمقیاسها نتایج متفاوتی نشان دادند.
نتیجهگیری: خودشفقتورزی با تقویت سلامت روانشناختی، با کیفیت مراقبت پرستاری مرتبط است. با توجه به سطح متوسط متغیرها، اجرای برنامههای آموزشی جهت ارتقای مهارتهای خودشفقتورزی برای بهبود مراقبتهای بالینی در بخشهای ویژه پیشنهاد میشود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
