جلد 33، شماره 123 - ( اردیبهشت 1399 )                   جلد 33 شماره 123 صفحات 66-77 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Khoshnevisan M, Seyedfatemi N, Mardani Hamooleh M, Ranjbar M, Haghani H. The Effect of Anger Management Educational Program on Aggression in the Individuals with the Bipolar Disorder: A Quasi-experimental Study. IJN. 2020; 33 (123) :66-77
URL: http://ijn.iums.ac.ir/article-1-3172-fa.html
خوشنویسان مهرآریا، سیدفاطمی نعیمه، مردانی حموله مرجان، رنجبر ملیحه، حقانی حمید. تأثیر برنامه آموزشی مدیریت خشم بر پرخاشگری افراد دارای اختلالات دوقطبی: یک مطالعه نیمه تجربی. نشریه پرستاری ایران. 1399; 33 (123) :66-77

URL: http://ijn.iums.ac.ir/article-1-3172-fa.html


مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری، گروه روانپرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران (*نویسنده مسئول) شماره تماس:02143651814، mardanihamoole.m@iums.ac.ir Email:
چکیده:   (764 مشاهده)
زمینه و هدف: در اختلالات دوقطبی، خلق فرد آسیب می‌بیند و به طور مستمر و غیرعادی از حالت خیلی خوب به خیلی بد و افسرده تغییر می‌کند یکی از ویژگی‌های افراد دارای اختلال دو قطبی دوره‌های خشم انفجاری است که سبب آسیب به خود و دیگران می‌شود. پرخاشگری در این گروه از افراد به دلایلی مانند فقدان حمایت‌های اجتماعی، عود مکرر بیماری و مصرف نکردن دارو، رخ می‌دهد. پیامد پرخاشگری در این گروه از افراد آسیب‌‌پذیر، رانده شدن آنان به سوی سوء مصرف مواد و الکل خواهد بود و در نهایت عملکرد اجتماعی آنان مختل می‌گردد. لذا با توجه به عوارض منفی و مخرب فردی و اجتماعی پرخاشگری برای افراد دارای اختلالات دوقطبی، اجرای تدابیر لازم به منظور مدیریت صحیح آن، ضروری به نظر می‌رسد. با توجه به این که افراد دارای اختلال دوقطبی نوسانات شدید هیجانی را تجربه می‌کنند که سبب آسیب به خودشان، خانواده، سایر بیماران و پرستاران نیز می‌شود، ضروری است که به منظور کاهش آسیب‌های وارده به سایرین و جایگزین نمودن تعاملات سازنده به جای رفتارهای پرخاشگرانه در این گروه از افراد از برنامه‌های آموزشی مدیریت خشم برای این افراد سود برد. در این میان، یکی از مهارت‌هایی که به منظور کنترل پرخاشگری برای افراد دارای اختلالات دوقطبی، آموزش داده می‌شود، مدیریت خشم است. در واقع، مدیریت خشم به این افراد کمک می‌کند تا یاد بگیرند که چه طور خونسرد باشند و احساساسات منفی خود را قبل از شروع خشم مهار نموده و تحت کنترل گیرند. به عبارت دیگر، هدف از این آموزش که یکی از انواع آموزش‌های روانی به شمار می‌آید، افزایش توانایی‌های روانی- اجتماعی، مواجهه مؤثر با کشمکش‌های زندگی و در پایان، پیشگیری از ایجاد رفتارهای آسیب رسان به سلامت و ارتقای سلامت روانی افراد دارای اختلال دوقطبی است. بر این اساس، هدف تحقیق حاضر، تعیین تأثیر برنامه آموزشی مدیریت خشم بر پرخاشگری افراد دارای اختلالات دو قطبی بود.

روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه ‌تجربی و تک گروهی بود که در سال 1398 در مرکز روانپزشکی ایران انجام شد. مشارکت‌کنندگان  به تعداد 39 نفر و به روش مستمر از بین افراد بستری دارای اختلالات دوقطبی بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، فرم مشخصات فردی برای سنجش متغیرهای جنسیت، سن، وضعیت تأهل، وضعیت اشتغال، سطح تحصیلات و داشتن سابقه بستری به دلیل اختلال دوقطبی و مقیاس روا و پایا شده پرخاشگری  Perryو Buss بود. مقیاس پرخاشگری شامل چهار خرده مقیاس برای سنجش پرخاشگری فیزیکی، کلامی، خشم و خصومت، است. در ابتدا از مشارکت کنندگان در تحقیق پیش آزمون گرفته شد. سپس برنامه آموزشی مدیریت خشم برای افراد ارائه شد. لازم به ذکر است که محتوای برنامه ذکر شده با توجه به متون موجود درباره مدیریت خشم و با تأکید بر ملاحظات روان پرستاری در زمینه پرخاشگری افراد دارای اختلال دوقطبی تهیه شد. مباحث مطرح شده در این برنامه شامل راه‌های برخورد با خشم و پرخاشگری، آموزش مهارت‌های مدیریت خشم مؤثر، ایفای نقش در زمان خشم، آموزش مهارت حل مسأله و آموزش مهارت قاطعیت برای افراد دارای اختلالات دوقطبی بود. سپس روایی محتوای آن مورد تأیید اساتید روان پرستاری قرار گرفت. ارائه برنامه آموزشی، به صورت سخنرانی توسط پژوهشگر همراه با پرسش و پاسخ بین پژوهشگر با شرکت‌کنندگان و بیان تجارب و ایفای نقش توسط مشارکت کنندگان در مطالعه بود. این برنامه به مدت چهار هفته، هر هفته دو جلسه 60 دقیقه‌ای اجرا شد. به علاوه، با توجه به این که امکان گردهمایی همه افراد با هم در جلسات آموزشی فراهم نبود، جلسات در گروه‌های کوچک و با در نظر گرفتن تفکیک جنسیتی، به تعداد 7-5 نفر برگزار شد. جلسات مذکور بعد از ساعت نماز و نهار مشارکت‌کنندگان و در اتاق‌های ویزیت بخش‌های بستری برگزار می‌شد. به علاوه، 15 دقیقه زمان استراحت برای هر جلسه در نظر گرفته می‌شد. یک ماه پس از اتمام مداخله، از شرکت کنندگان در مطالعه، پس آزمون گرفته شد. این مطالعه مستخرج از طرح پژوهشی مصوب در دانشگاه علوم پزشکی ایران می‌باشد. در طول فرایند پژوهش، سیاست‌های اخلاقی دانشگاه از جمله اخذ رضایت آگاهانه از پرستاران و آزاد بودن آنان جهت شرکت در مطالعه، رعایت گردید. تحلیل داده‌ها نیز با بهره‌گیری از نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (آزمون تی زوجی) انجام شد.
یافته‌ها: در مرحله پیش آزمون، میانگین نمره پرخاشگری افراد، 73/14±  74/99 بود. در مرحله پس آزمون، این میانگین نمره به 68/11±  21/83 کاهش یافت. در مراحل پیش آزمون و پس آزمون، میانگین نمرات پرخاشگری در خرده مقیاس‌های فیزیکی 02/8 ± 90/32 و 86/6 ± 87/28 (042/0P=)، کلامی 73/3 ± 41/19 و 55/3 ± 77/17 (814/0P=)، خشم 47/4±  69/22 و 41/3 ± 85/17 (010/0P=) و خصومت 55/7 ± 74/24 و 55/6 ± 72/18 (032/0P=)، به دست آمد. به علاوه، آزمون تی زوجی نشان داد که نمرات پرخاشگری افراد دارای اختلالات دوقطبی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون با هم اختلاف آماری معنی‌داری داشتند (003/0 P=و 061/ 3-t= ). طبق نتایج، برنامه آموزشی بر همه خرده مقیاس‌های پرخاشگری به جز پرخاشگری کلامی (814/0P=) مؤثر بود.
نتیجه‌گیری کلی: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که آموزش مدیریت خشم، می‌تواند پرخاشگری افراد دارای اختلال دوقطبی را در خرده مقیاس‌های پرخاشگری فیزیکی، خشم و خصومت، کاهش بخشد. نتایج این تحقیق می‌تواند گامی در جهت پیاده سازی و اجرای آموزش مدیریت خشم برای این گروه از افراد بستری در مراکز روانپزشکی به منظور بهبود پرخاشگری آنان باشد. همچنین، پیشنهاد می‌گردد که پرستاران شاغل در بخش‌های روانپزشکی با محتوای آموزشی مدیریت خشم برای افراد تحت مطالعه آشنا گردند تا بتوانند در موقعیت‌های مقتضی در بالین آن را در بخش‌های بستری اجرا نمایند. به علاوه، نتایج این مطالعه، برای مدیران خدمات پرستاری و سرپرستاران بخش‌های روانپزشکی جهت مدیریت بهتر مراقبت‌های به عمل آمده از افراد دارای اختلالات دوقطبی، مفید می‌باشد. در حیطه آموزش بالینی نیز محتوای مدیریت خشم ارائه شده برای مددجویان در این پژوهش، می‌تواند در اختیار اساتید پرستاری بالینی قرار گیرد تا دانشجویان خود را با این محتوا آشنا نمایند و این دانشجویان بتوانند تا حد امکان از این محتوا در طرح‌های مراقبتی خود برای افراد دارای اختلالات دوقطبی، استفاده نمایند
.
متن کامل [PDF 889 kb]   (55 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری
دریافت: 1398/10/25 | پذیرش: 1399/1/30 | انتشار: 1399/1/30

فهرست منابع
1. olfaei AG, Ataei S, Ghayoomi R, Shabani A. High Frequency of Bipolar Disorder Comorbidity in Medical Inpatients. Iranian journal of psychiatry. 2019;14(1):60-66.
2. Findling RL, Stepanova E, Youngstrom EA, Young AS. Progress in diagnosis and treatment of bipolar disorder among children and adolescents: an international perspective. Evid-based Ment Health. 2018;21(4):177-81. [DOI:10.1136/eb-2018-102912] [PMID]
3. Marangoni C, De Chiara L, Faedda GL. Bipolar disorder and ADHD: comorbidity and diagnostic distinctions. Current psychiatry reports. 2015;17(8):67. [DOI:10.1007/s11920-015-0604-y] [PMID]
4. Masand P, Correll CU, Yu X, Xiang Y, Kane JM. Biological treatment of acute agitation or aggression with schizophrenia or bipolar disorder in the inpatient setting. Annals of clinical psychiatry. 2017;29(2):92-107.
5. Roberts J, Canales AG, Blanthorn-Hazell S, Boldeanu AC, Judge D. Characterizing the experience of agitation in patients with bipolar disorder and schizophrenia. BMC psychiatry. 2018;18(1):1-8. [DOI:10.1186/s12888-018-1673-3] [PMID] [PMCID]
6. Genovese T, Dalrymple K, Chelminski I, Zimmerman M. Subjective anger and overt aggression in psychiatric outpatients. Comprehensive psychiatry. 2017;73:23-30. [DOI:10.1016/j.comppsych.2016.10.008] [PMID]
7. Dib JE, Adams CE, Kazour F, Tahan F, Haddad G, Haddad C, Hallit S. Managing acutely aggressive or agitated people in a psychiatric setting: a survey in Lebanon. Medical journal of the Islamic Republic of Iran. 2018;32:60. [DOI:10.14196/mjiri.32.60] [PMID] [PMCID]
8. Belete H, Mulat H, Fanta T, Yimer S, Shimelash T, Ali T, Tewabe T. Magnitude and associated factors of aggressive behaviour among patients with bipolar disorder at Amanual Mental Specialized Hospital, outpatient department, Addis Ababa, Ethiopia: cross-sectional study. BMC psychiatry. 2016;16(1):443. [DOI:10.1186/s12888-016-1151-8] [PMID] [PMCID]
9. Luo C, Chen H, Zhong S, Guo H, Li Q, Cai W, de Girolamo G, Zhou J, Wang X. Manic episode, aggressive behavior and poor insight are significantly associated with involuntary admission in patients with bipolar disorders. PeerJ. 2019;7:e7339. [DOI:10.7717/peerj.7339] [PMID] [PMCID]
10. Verdolini N, Perugi G, Samalin L, Murru A, Angst J, Azorin JM, Bowden CL, Mosolov S, Young AH, Barbuti M, Guiso G. Aggressiveness in depression: a neglected symptom possibly associated with bipolarity and mixed features. Acta Psychiat Scandin. 2017;136(4):362-72. [DOI:10.1111/acps.12777] [PMID]
11. Perugi G, Angst J, Azorin JM, Bowden CL, Mosolov S, Reis J, Vieta E, Young AH. Mixed features in patients with a major depressive episode: the BRIDGE-II-MIX study. J Clin Psychiat. 2015;76(3):e351-8. [DOI:10.4088/JCP.14m09092] [PMID]
12. Drange OK, Vaaler AE, Morken G, Andreassen OA, Malt UF, Finseth PI. Clinical characteristics of patients with bipolar disorder and premorbid traumatic brain injury: a cross-sectional study. Int J Bipol Disord. 2018;6(1):19. [DOI:10.1186/s40345-018-0128-6] [PMID] [PMCID]
13. Alnıak İ, Erkıran M, Mutlu E. Substance use is a risk factor for violent behavior in male patients with bipolar disorder. J Affect Disord. 2016;193:89-93. [DOI:10.1016/j.jad.2015.12.059] [PMID]
14. Khalsa HM, Baldessarini RJ, Tohen M, Salvatore P. Aggression among 216 patients with a first-psychotic episode of bipolar I disorder. Int J Bipol Disord. 2018;6(1):18. [DOI:10.1186/s40345-018-0126-8] [PMID] [PMCID]
15. Van Meter A, Youngstrom E, Freeman A, Feeny N, Youngstrom JK, Findling RL. Impact of irritability and impulsive aggressive behavior on impairment and social functioning in youth with cyclothymic disorder. J Child Adoles Psychopharmacol. 2016;26(1):26-37. [DOI:10.1089/cap.2015.0111] [PMID] [PMCID]
16. Bragazzi NL, Pezzoni F, Del Puente G. Investigating aggressive styles and defense mechanisms in bipolar patients and in their parents. Health psychology research. 2014;2(3):1546. [DOI:10.4081/hpr.2014.1546] [PMID] [PMCID]
17. Dolenc B, Dernovšek MZ, Sprah L, Tavcar R, Perugi G, Akiskal HS. Relationship between affective temperaments and aggression in euthymic patients with bipolar mood disorder and major depressive disorder. J Affect Disord. 2015;174:13-8. [DOI:10.1016/j.jad.2014.11.007] [PMID]
18. Sher L, Rice T, World Federation of Societies of Biological Psychiatry (Wfsbp) Task Force on Men's Mental Health. Prevention of homicidal behaviour in men with psychiatric disorders. World J Biolog Psychi. 2015;16(4):212-29. [DOI:10.3109/15622975.2015.1028998] [PMID]
19. Reich R, Gilbert A, Clari R, Burdick KE, Szeszko PR. A preliminary investigation of impulsivity, aggression and white matter in patients with bipolar disorder and a suicide attempt history. J Affec Disord. 2019;247:88-96. [DOI:10.1016/j.jad.2019.01.001] [PMID]
20. Yu X, Correll CU, Xiang YT, Xu Y, Huang J, Yang F, Wang G, Si T, Kane JM, Masand P. Efficacy of atypical antipsychotics in the management of acute agitation and aggression in hospitalized patients with schizophrenia or bipolar disorder: results from a systematic review. Shanghai archives of psychiatry. 2016;28(5):241-52.
21. Hayes JF, Pitman A, Marston L, Walters K, Geddes JR, King M, Osborn DP. Self-harm, unintentional injury, and suicide in bipolar disorder during maintenance mood stabilizer treatment: a UK population-based electronic health records study. JAMA psychiatry. 2016;73(6):630-7. [DOI:10.1001/jamapsychiatry.2016.0432] [PMID]
22. Belete H. Use of physical restraints among patients with bipolar disorder in Ethiopian Mental Specialized Hospital, outpatient department: cross-sectional study. Int J Bipol Disord. 2017;5(1):17. [DOI:10.1186/s40345-017-0084-6] [PMID] [PMCID]
23. Gaynes BN, Brown CL, Lux LJ, Brownley KA, Van Dorn RA, Edlund MJ, Coker-Schwimmer E, Weber RP, Sheitman B, Zarzar T, Viswanathan M. Preventing and de-escalating aggressive behavior among adult psychiatric patients: a systematic review of the evidence. Psychiatric services. 2017;68(8):819-31. [DOI:10.1176/appi.ps.201600314] [PMID]
24. Karimi H, Hemmati SA, Haghighi M, Ahmadpanah M, Mohammad BH. Comparing the effectiveness of group anger management and communication skills training on aggression of marijuana addicted prisoners. J Res Behav Sci. 2013;11(2):129-38.
25. Kwak EY, Choi DJ, Kim SJ, Choi EJ, Yeom EK, Kim JY, Shin JW, Jang SJ. The Effects of Anger Management Programs on Anger Expression in Psychiatric Inpatients. Korean Journal of Stress Research. 2014;22(3):159-97. [DOI:10.17547/kjsr.2014.22.3.159]
26. Buss AH, Perry M. The aggression questionnaire. J Person Soc Psychol. 1992;63(3):452-9. [DOI:10.1037/0022-3514.63.3.452]
27. Mohammadi N. A perliminary study of the psychometric properties of Buss and Perry's aggression questionnaire. Journal of social sciences and humanities of Shiraz University, 2007;25(4):135-51.
28. Mirzaei R, Meimandi NI, Mousavi E, Raesi Z, Masoudi S. Effectiveness of training problem solving and anger management on improve of problem solving ability and aggression control ability in prisoners. J Appl Environ Biolog Sci. 2016;6(5):167-72.
29. Bahrami E, Mazaheri MA, Hasanzadeh A. Effect of anger management education on mental health and aggression of prisoner women. J Educ Health Prom. 2016;5. [DOI:10.4103/2277-9531.184563] [PMID] [PMCID]
30. Zarshenas L, Baneshi M, Sharif F, Sarani EM. Anger management in substance abuse based on cognitive behavioral therapy: An interventional study. BMC psychiatry. 2017;17(1):1-5. [DOI:10.1186/s12888-017-1511-z] [PMID] [PMCID]
31. Lök N, Bademli K, Canbaz M. The effects of anger management education on adolescents' manner of displaying anger and self-esteem: A randomized controlled trial. Arch Psych Nurs. 2018;32(1):75-81. [DOI:10.1016/j.apnu.2017.10.010] [PMID]
32. Alijanzadeh M, Makvand HS, Kianersi F. The Effectiveness of Group Dialectical Behavior Therapy (Based on Skills Training) on Aggression in Adolescents. Journal of Clinical Psychology. 2014;6(3):23-33.
33. Branco LD, Cotrena C, Ponsoni A, Salvador-Silva R, Vasconcellos SJ, Fonseca RP. Identification and perceived intensity of facial expressions of emotion in bipolar disorder and major depression. Arch Clin Neuropsychol. 2018;33(4):491-501. [DOI:10.1093/arclin/acx080] [PMID]
34. Mneimne M, Fleeson W, Arnold EM, Furr RM. Differentiating the everyday emotion dynamics of borderline personality disorder from major depressive disorder and bipolar disorder. Personality Disorders: Theory, Research, and Treatment. 2018;9(2):192-6. [DOI:10.1037/per0000255] [PMID] [PMCID]
35. Johnson SL, Carver CS. Emotion-relevant impulsivity predicts sustained anger and aggression after remission in bipolar I disorder. J Affec Disord. 2016;189:169-75. [DOI:10.1016/j.jad.2015.07.050] [PMID]

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به {نشریه پرستاری ایران} می باشد.

Designed & Developed by : Yektaweb