Iran Journal of Nursing

fa پیش‌بینی فشار مراقبتی بر اساس مقابله‌ی مذهبی در مراقبین بیماران مبتلا به سرطان مراحل انتهایی Religious Coping as a Predictor of the Burden of Care in the Caregivers of End-stage Cancer Patients پرستاری nursing پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه و هدف: سرطان پیشرفته برای فرد بیمار با مشکلات جسمی، روانی و اجتماعی همراه است که در زمان تشخیص و در طول فرآیند درمان آن، بیمار تنها یک دوره‌ی کوتاه توسط مراقبان رسمی در بیمارستان تحت مراقبت قرار می‌گیرد؛ در سایر موارد این کار توسط مراقبان غیررسمی انجام می‌شود. مراقبان غیررسمی افراد آموزش‌ ندیده&lrm;ای هستند که جهت ارائه‌ی خدمات، وجهی دریافت نمی‌کنند و مراقبت‌های خود را به اعضای خانواده و نزدیکان ارائه می‌دهند که در چنین شرایطی اگر مراقبت‌کننده نتواند زمان مراقبت از بیمار و زمان‌های مختص خود را مدیریت نماید، به سمت فشار مراقبتی پیش خواهد رفت. فشار مراقبتی ماهیت پنهان و کاملاً فردی داشته و شامل مؤلفه‌هایی همچون فشار مراقبتی وابسته به زمان، تکاملی، جسمی، اجتماعی و احساسی می‌شود. این مفهوم دارای دو بعد درونی و بیرونی است. بعد بیرونی فشار مراقبتی شامل مواردی است که به شخص بیمار بستگی دارد مانند تلاش بسیار در جهت توجه به نیازهای بیمار، اختصاص زمان برای او و خدماتی که در جهت بهبود وی داده می‌شود؛ و فشار مراقبتی درونی شامل اعتقادات شخصی، خشم‌ها، احساسات درونی و اهمیت فرد به نقش مراقب‌ است. در این میان راهبردهای مقابله‌ای به عنوان عاملی درونی، فرآیندهایی هستند که مراقبین در مواجهه با تنش‌های زندگی از آن‌ها استفاده می‌کنند. در این راستا، نقش مذهب به عنوان شیوه‌ای برای مقابله با استرس، توسط برخی به عنوان شکلی از مقابله یا مکانیزمی دفاعی به دو صورت مثبت (شامل بازنگری خیرخواهانه مذهبی، ارزیابی مجدد قدرت خدا، جستجوی حمایت معنوی، مقابله مذهبی مشارکتی، پالایش مذهبی، آمرزش مذهبی، کمک‌رسانی مذهبی، تمرکز مذهبی، ارتباط معنوی و جستجوی حمایت از روحانیون) و منفی (شامل ارزیابی مجدد خدای تنبیه کننده، تسلیم فعالانه و منفعلانه، مقابله مذهبی خودمدارانه، ارزیابی مجدد شیطانی، ناخوشنودی معنوی و ناخشنودی مذهبی بین فردی) نگریسته شده است. با توجه به اهمیت راهکارهای مقابله‌ای و نقش مذهب به عنوان شاخص‌هایی که همواره در رویارویی با دشواری‌ها و ناملایمات مورد تأکید قرار گرفته‌اند، این مسئله در ادبیات و پیشینه‌ی پژوهش مشخص نیست که آیا مقابله‌ی مذهبی قادر به پیش بینی فشار مراقبتی همراهان بیماران مبتلا به سرطان خواهد بود. همچنین، با وجود پژوهش‌های فراوان در این حوزه، به نظر می‌رسد نیاز به مطالعاتی است که به بررسی بیماران مبتلا به سرطان مرحله‌ی انتهایی و مراقبین آن‌ها بپردازد. در نتیجه، پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی تحمل فشار در مراقبین بیماران مبتلا به سرطان در مرحله‌ی انتهایی بر اساس سبک‌های مقابله‌ای مذهبی صورت گرفت. <table cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody> <tr> <td height="30" style="vertical-align:top;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"> <tbody> <tr> <td> <div style="padding:3.6pt 7.2pt 3.6pt 7.2pt;">8</div> </td> </tr> </tbody> </table>  </td> </tr> </tbody> </table> روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع مقطعی- همبستگی می‌باشد. جامعه‌ی آماری این مطالعه را تمامی مراقبین بیماران مبتلا به سرطان در مرحله‌ی انتهایی که از فروردین تا شهریور 1396 به بخش طب تسکینی بیمارستان فیروزگر مراجعه کرده‌اند، تشکیل دادند که از میان آن‌ها 154 نفر بر اساس روش برآورد حجم نمونه تاباچنیک و فیدل به صورت در دسترس انتخاب شدند. ملاک‌های ورودی که برای انتخاب افراد نمونه مورد توجه قرار گرفت شامل زمان مراقبت از بیمار (حداقل یک ماه از زمان مراقبت گذشته باشد)، سیر بیماری و درمان (بیمار مرحله‌ی آخر در وضعیتی که نیاز به یک مراقب اصلی برای مراقبت شبانه روزی داشته باشد)، سطح سواد (حداقل سواد خواندن و نوشتن)، سن (بین 15 تا 75)، ملیت ایرانی و تمایل به شرکت در پژوهش  بود و معیارهای خروج بیماران از این پژوهش، ابتلای مراقب به اختلال‌های روان‌پریشی بود که انجام مصاحبه و درستی پاسخ‌‌های وی را تحت تأثیر قرار می‌داد. برای گردآوری اطلاعات از سیاهه‌ی فشار مراقبتی Novak و Guest و پرسشنامه‌ی مقابله‌ی مذهبی Pargament دارای 14 گویه استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16 و روش‌های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش همزمان مورد بررسی و آزمون قرار گرفتند. یافته‌ها: در این پژوهش 71 نفر (6/48 درصد) از 146 نفر را مردان و 75 نفر (4/51 درصد) را زنان تشکیل دادند که از نظر سنی شرکت‌کنندگان در دامنه‌ی سنی 15 تا 72 سال قرار داشتند. یافته‌ها نشان داد که میان سبک مقابله‌ی مذهبی مثبت با فشار مراقبتی رابطه‌ی معنی‌داری وجود ندارد اما سبک مقابله‌ی مذهبی منفی با فشار مراقبتی دارای رابطه‌ مستقیم و معنی‌دار می‌باشد و میزان همبستگی آن برابر با 34 درصد است. همچنین، سبک مقابله‌ی مذهبی منفی (444/4t=)، (352/0β=) به طور معنی‌داری، فشار مراقبتی را پیش‌بینی می‌کند ولی سبک مقابله‌ی مذهبی مثبت (438/0t=)، (035/0β=) تبیین معنی‌داری از فشار مراقبتی ندارد. نتیجه‌گیری کلی: با توجه به نتایج مطالعه، میان سبک مقابله‌ی مذهبی مثبت با فشار مراقبتی رابطه‌ی معنی‌داری وجود ندارد؛ اما سبک مقابله‌ی مذهبی منفی با فشار مراقبتی دارای رابطه‌ی مستقیم و معنی‌دار است. بنابراین، به کارگیری سبک مقابله‌ی مذهبی منفی منجر به کاهش سلامت روان و افزایش فشار مراقبتی می‌گردد. در واقع، مذهب به عنوان یکی از ابعاد معنویت و به عنوان راهکاری مقابله‌ای می‌تواند منجر به کاهش تنش‌ها شود. از همین رو، سازمان بهداشت جهانی نیز معنویت را به عنوان یک اصل برای ارتقای سلامت افراد پذیرفته است. از سویی دیگر، در پژوهش حاضر سبک مقابله‌ی مذهبی مثبت قادر به پیش‌بینی فشار مراقبتی مراقبین نبود. مراقبت‌های طولانی و گسترده‌ای که مراقبین افراد مبتلا به سرطان مرحله‌ی انتهایی به علت طولانی شدن فرآیند درمان و دوره‌ی بیماری به آن‌ها عرضه داشته‌اند، می‌تواند اثربخشی و کارایی راهبردهای مقابله‌ای، از جمله راهبردهای مقابله‌ای مثبت را در جهت کاهش فشار مراقبتی کاهش دهد. بر اساس یافته‌های این مطالعه، سبک مقابله‌ی مذهبی منفی، تأثیر منفی بر تحمل فشار مراقبین بیماران مبتلا به سرطان مرحله‌ی انتهایی داشته و این افراد را در معرض احساس فشار بالاتر و در نتیجه کاهش کیفیت زندگی قرار می‌دهد. بنابراین، آموزش مهارت‌های مقابله‌ای با تمرکز بر بهبود راهبردهای مقابله‌ای مذهبی مثبت به مراقبین بیماران مبتلا به سرطان از همان مراحل ابتدایی، می‌تواند گامی مؤثر در جهت کاهش فشار مراقبتی که این مراقبین طی فرایند درمان متحمل می‌شوند، باشد. بنابراین، پیشنهاد می‌شود از نتایج بررسی حاضر در خدمات روان شناختی ارائه شده به مراقبین بیماران مراحل انتهایی جهت کاهش فشار مراقبتی آن‌ها استفاده شود. </div> <div style="text-align: justify;"><a name="_Toc416081061"></a>Background & Aims: Advanced cancer is accompanied by physical, mental, and social complications in the patients. During the diagnosis and treatment processes, the necessary care is provided to the patient by formal caregivers for only a short period at the hospital; in other cases, the care is provided by informal caregivers. Informal caregivers are untrained individuals who are not paid for care provision, delivering care to their family members and close relatives. Under such circumstances, if the caregiver is not able to manage the caretaking time and their personal time, they will become prone to caregiver burden. Caregiver burden has a covert and personal nature, encompassing components such as time-related, evolutionary, physical, social, and emotional caregiver burden. The concept has external and internal dimensions; the external dimension of caregiver burden consists of the factors that are related to the patient, such as attention to the patients’ needs, allocating time to the patients, and the provided services for the recovery of the patients. Internal caregiver burden involves personal beliefs, angers, internal emotions, and the individual’s sense of importance toward the role of the caregiver. Meanwhile, coping strategies are the internal factors used by caregivers in the face of life tensions. In this regard, the role of religion as a strategy for coping with stress is considered as a form of defensive mechanism in a positive view (benevolent religious reappraisal, reappraisal of God's power, seeking spiritual support, collaborative religious coping, religious purification, religious redemption, religious helping, religious focus, spiritual connection, and seeking support from clergies) and a negative view (reappraisal of the punishing God, active/passive deference, self-directing religious coping, demonic reappraisal, spiritual discontent, and interpersonal religious discontent). Despite the importance of coping strategies and role of religion as an index that has been constantly emphasized in facing difficulties and adversities, it remains unclear in the literature whether religious coping could predict the caregiver burden of the caregivers of advanced cancer patients. Although extensive research has been conducted in this regard, further investigations should be focused on end-stage cancer patients and their caregivers. The present study aimed to predict the burden toleration among end-stage cancer patient caregivers based on their religious coping styles. Materials & Methods: This cross-sectional, correlational study was conducted on the caregivers of end-stage cancer patients referring to the palliative care center of Firoozgar Hospital in Tehran, Iran during April-September 2017. In total, 154 individuals were selected via convenience sampling based on Tabachnick and Fidell sample size estimation method. The inclusion criteria were the minimum caregiving period of one month, disease course and treatment (end-stage patients requiring a main caregiver for full-time care), basic literacy (ability to read and write), age of 15-75 years, Iranian nationality, and willingness to participate in the research. The exclusion criterion was the diagnosis of psychotic disorders in the patients affecting the interview process and validity of responses. Data were collected using the caregiver burden inventory by Guest and Novak and the religious coping questionnaire (RCOPE) by Pargament with 14 items. Data analysis was performed in SPSS version 16 using Pearson’s correlation-coefficient and multiple regression analysis simultaneously. Results: Out of 146 participants, 71 (48.6%) were male and 75 (51.4%) were female within the age range of 15-72 years. No significant association was observed between the positive religious coping style and caregiver burden, while the negative religious coping style was positively and significantly correlated with the caregiver burden, with the correlation level of 34%. Furthermore, the negative religious coping style (t=4.444; β=0.352) could significantly predict the caregiver burden, while the positive religious coping (t=0.438; β=0.035) could not significantly explain the caregiver burden. Conclusion: According to the results, the positive religious coping style and caregiver burden had no significant correlation, while the association between negative religious coping style and caregiver burden was positive and significant. Therefore, using the negative religious coping styles could reduce mental health and increase the caregiver burden. In fact, as a dimension of spirituality and a coping style, religion could result in the reduction of tensions, and the World Health Organization (WHO) has also acknowledged spirituality as a fundamental factor to enhance mental health. On the other hand, the positive religious coping style could not predict the caregiver burden in this study. Long-term and extensive care provided to end-stage cancer patients by the caregivers may reduce the effectiveness of coping strategies (e.g., positive coping styles) in the reduction of the caregiver burden due to the prolonged disease course and treatment process. Our findings also indicated that the negative religious coping style exerted a negative impact on the burden tolerance of the caregivers of the end-stage cancer patients, exposing these individuals to a higher sense of burden and reduced quality of life. As such, training on coping skills with a focus on improving positive religious coping strategies in the caregivers of cancer patients since the initial stages of the disease could be an effective step toward reducing the caregiver burden incurred upon these caregivers during the treatment process. In conclusion, it is recommended that the results of this study be incorporated into the psychological services provided to the caregivers of end-stage cancer patients in order to decrease their burden.</div> فشار مراقبتی, مقابله مذهبی, مراقبین, سرطان Burden of Care, Religious Coping, Caregivers, Cancer 6 16 http://ijn.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2014-2&slc_lang=fa&sid=1 M Rajabi محدثه رجبی 10800319475328460023764 10800319475328460023764 No MS in Clinical Psychology, Firoozgar Clinical Research Development Center (FCRDC), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، مرکز توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان فیروزگر، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. M Bastami مالک بسطامی 10800319475328460023765 10800319475328460023765 No PhD Candidate in Health Psychology, School of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. N Shahvaroughi Farahani ندا شاهواروقی فراهانی 10800319475328460023766 10800319475328460023766 No PhD Candidate in Psychology, School of Psychology and Educational Sciences, Allame Tabataba'i University, Tehran, Iran دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. A H Tavanaie امیر حسین توانایی 10800319475328460023767 10800319475328460023767 No MS in Clinical Psychology, ALA Cancer Prevention and Control Center, Firoozgar Hospital, University of Tehran, Tehran, Iran کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، مرکز کنترل و پیشگری سرطان آلا (مکسا)، بیمارستان فیروزگر، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران B Ghanbari بهروز قنبری 10800319475328460023768 10800319475328460023768 Yes Assistant Professor, Gastrointestinal and Liver Disease Research Center (GILDRC), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. (*Corresponding author) Tel: 09123480128 Email: ghanbari.b@iums.ac.ir استادیار، مرکز تحقیقات گوارش و کبد، بیمارستان فیروزگر، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. (*نویسنده مسئول) شماره تماس: 09123480128 Email: ghanbari.b@iums.ac.ir H Alasti هانیه الستی 10800319475328460023769 10800319475328460023769 No PhD Candidate in Health Psychology, School of Psychology and Educational Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran. دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.