Iran Journal of Nursing

fa ایمنی در بخش‌های مراقبت ویژه کودکان: مروری بر مطالعات انجام شده در ایران Safety in Pediatric Intensive Care Units in Iran: An Integrative Review پرستاری nursing مروري Review <div style="text-align: justify;">زمینه و هدف: دریافت مراقبت ایمن, بر اساس دانش روز و مبتنی بر برتری منافع بیمار یکی از حقوق اساسی بیماران در نظام سلامت تمام کشورهای دنیا از جمله ایران است. در کشور ایران در سال 1389 اولین کتاب استانداردهای اعتباربخشی ملی از سوی وزارت بهداشت ابلاغ گردید و سپس در سال 1391 رسماّ در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی مورد استفاده قرار گرفت و از این سال به بعد مراکز درمانی طبق معیارهای ارائه شده توسط وزارت بهداشت به مراجعین سرپایی و بستری، خدمات خود را ارائه می‌دهند و تا سال 1395 پنج بار مورد بازبینی قرار گرفت. این معیارها در مورد بخش‌های ویژه کودکان (PICU)، ویژه نوزادان (NICU) و بخش‌های کودکان وجود دارد و هر ساله این بخش‌ها مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. در ایران یافته‌های حاصل از پژوهش‌های پراکنده، وجود خطاها (به عنوان مثال خطای دارویی) را با درصد‌های متفاوت گزارش نموده‌اند و انجام دهندگان این مطالعات، یکی از نقائص کار خود را نداشتن آمار واقعی خطاهای انجام شده به سبب گزارش نکردن آن‌ها می‌دانند و به دلیل نبود مرجع مشخصی برای ارائه آمار در این مورد، اطلاعات و گزارش‌های دقیقی درباره وضعیت ایمنی و خطاهای رخ داده در مراقبت از گروه کودکان وجود ندارد. خطا در امر مراقبت از بیماران یک مفهوم غیرمستقل است یعنی نمی‌توان گفت تنها پرستاران بخش‌های اطفال در ایران دچار خطا می‌شوند اما می‌توان گفت درک پرستاران از مفهوم خطا در بخش‌های اطفال متفاوت با یکدیگر است و همین می‌تواند خطرات زیادی برای کودکان و بیماران بستری ایجاد کند. مفهوم خطا از نظر پرستاران در یک مطالعه کیفی به صورت آسیب، بدون مراقبت، تفکر و عمل اشتباه و قرار گرفتن در یک موقعیت بیان شد. به نظر می‌رسد فشار کاری زیاد، کمبود منابع دارویی، عملکرد ناکارآمد همکاران و کمبود تجربه و دانش در تجویز دارو از مهم‌ترین دلایل خطا در بخش‌های بیمارستانی می‌باشد. در ایران تحقیقات بسیار معدودی در مورد فرهنگ ایمنی در بخش کودکان انجام شده است و تحقیقی در مورد فرهنگ ایمنی در بخش مراقبت‌های ویژه کودکان یافت نشده است. فاکتورهای مؤثر بر ارتباط و حساسیت فرهنگی در بخش کودکان شامل عوامل سازمانی نظیر سیاست گذاری‌های ناکارآمد، نبود تعریف مشخصی از فرهنگ بیمارستانی، آموزش ناکافی کارکنان در این مورد و فاکتورهای انسانی مانند اشکال در ارتباط بین پرستاران با یکدیگر و با بیماران و همچنین تفاوت‌های فرهنگی پرستاران و خانواده‌ها هستند. از آن جا که ایران کشوری با تنوع فرهنگی بسیار است، با بهبود آموزش و تحول در سیاست‌های فرهنگ بیمارستانی، می‌توان ارتباط و کیفیت مراقبت و ایمنی بیماران را افزایش داد. هم چنین شناسایی تفاوت‌های فرهنگی و تأثیر فرهنگ بر مراقبت، چگونگی سازگاری با فرهنگ‌های متفاوت، ارتباط بین فردی، شناخت ارزش‌های فرهنگی کودک و خانواده در مراقبت از کودک و خانواده مؤثر است. با توجه به نتایج مطالعات پیشین، به نظر می‌رسد که سطح فرهنگ ایمنی در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان در حد پایین و متوسط است و پرستاران بر این باور هستند که کارکنان کافی برای انجام امور محوله ندارند. به همین دلیل خطا در سطح وسیعی رخ می‌دهد. ضمن این که آموزشی جهت ارتقاء فرهنگ ایمنی به طور کامل و صحیح دریافت نمی‌شود. بنابراین هدف از ارائه‌ی این مقاله، مروری جامع بر پژوهش‌های انجام شده درباره‌ی ایمنی بخش‌های مراقبت ویژه کودکان در سراسر ایران می‌باشد. <table cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody> <tr> <td height="43" style="vertical-align:top;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"> <tbody> <tr> <td> <div style="padding:3.6pt 7.2pt 3.6pt 7.2pt;">8</div> </td> </tr> </tbody> </table>  </td> </tr> </tbody> </table> روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه مروری جامع است. به منظور یافتن مطالعات مرتبط جستجو از طریق پایگاه‌های <a href="http://www.icrj.ir/" target="_blank">اطلاعات</a>ی معتبر فارسی زبان شامل بانک اطلاعات نشریات کشور و پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی و بانک اطلاعات مقالات علوم پزشکی ایران و پایگاه‌های اطلاعاتی انگلیسی زبان شامل Google Scholar, Medline, Scopus, Elsevier, PubMed, ScienceDirect با کلید واژه‌های فارسی "بخش‌های مراقبت ویژه کودکان" و "ایمنی بیمار" و کلید واژه‌های انگلیسی 'Pediatric Intensive Care Unit', 'Patient Safety'  بدون محدودیت زمانی انجام شد. یافته‌ها: از مجموع 61 مقاله به دست آمده بعد از بررسی دقیق, 35 مقاله انتخاب گردید. با توجه به هدف پژوهش, ده مقاله که به طور مستقیم در مورد ایمنی در بخش‌‌های مراقبت ویژه کودکان در ایران بود و به زبان انگلیسی و فارسی در مجلات علمی– پژوهشی داخلی و خارجی چاپ شده و امکان دسترسی به متن کامل مقاله‌ها مهیا بود در این مطالعه وارد شدند. نتیجه‌گیری کلی: با توجه به این که در مورد وضعیت ایمنی بخش‌های PICU در کشور ایران اطلاعات دقیق و مدونی وجود ندارد، به نظر می‌رسد آگاهی ناکافی پرستاران از نحوه دارو دادن ایمن، فشار کاری زیاد، وجود فرهنگ نادرست ایمنی در بخش‌ها و سیاست گذاری نامناسب در تأمین ایمنی بیماران از عوامل مهم تأثیرگذار بر رعایت ناکافی ایمنی در بخش مراقبت ویژه کودکان می‌باشد. هم چنین می‌توان گفت پژوهش‌های انجام شده در بخش‌های PICU بر موضوعات خطای دارویی، کنترل عفونت، فرهنگ بیمارستانی، تجربه والدین، تحویل نوبت کاری و شیفت و آگاهی و دانش پرستاران در مورد مفهوم خطا تمرکز بیشتری داشته است. شیوع نسبتاّ بالای خطای دارویی به دلیل کمبود اطلاعات دارویی پرستاران، نقص در کنترل عفونت به دلیل استفاده نکردن از راهنماهای بالینی و نیز کمبود امکانات پرستاران، رعایت ناکافی ارتباطات حرفه‌ای و ضعف در فرهنگ ایمنی این بخش‌ها، تحویل ندادن شیفت و نوبت کاری بر اساس استاندارهای تحویل شیفت، نوع نگرش پرستاران به مفهوم ایمنی و اطلاعات ایشان در این باره، نیاز به برنامه ریزی دقیق جهت رفع این مشکلات را می‌طلبد. به نظر می‌رسد مهم‌ترین مشکل در مبحث ایمنی در بخش‌های PICU نبود آمار درست و دقیق و پراکنده بودن آن است که تصمیم گیری کلی در مورد وضعیت ایمنی را دشوار می‌سازد. مطالعات بررسی شده حاکی از آن هستند که بیشتر محققین علاقمند به موضوع ایمنی دارویی هستند و سایر عوامل مرتبط با ایمنی کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. هم چنین در مورد دلایل بروز خطای سهوی و عمدی در بخش مراقبت ویژه کودکان تحقیقات انجام شده ناکافی است. به نظر می‌رسد دو عامل فشار کاری و سیاست گذاری نامناسب در تأمین ایمنی کودکان از عوامل تأثیرگذار بر رعایت ناکافی ایمنی کودکان در بخش مراقبت ویژه می‌باشد که نیاز به مطالعات بیشتر را می‌طلبد</div> <div style="text-align: justify;">Background & Aims: One of the basic rights of patients in the health system of all countries in the world, including Iran, is receiving safe care based on up-to-date knowledge and the superiority of patient interests. The first book of national accreditation standards was published in Iran by the Ministry of Health in 2010 and has been officially used by hospitals and healthcare centers since 2012. Since then, healthcare centers have provided inpatient and hospitalization services based on the criteria introduced by the ministry of health. In this regard, the standards applied were revised five times up to 2016. The criteria exist for the pediatric intensive care unit (PICU) and neonatal intensive care unit (NICU) and are assessed every year in these wards. In Iran, findings from scattered studies have reported different percentages of errors, including drug error, in these areas. One of the defects of the studies has been the lack of actual statistics on errors due to lack of reports. In addition, there was a lack of a specific center to present statistics on this issue, which has led to a lack of accurate reports on safety and errors made in pediatrics care. Patient care error is an independent concept, meaning that medical errors are not just made by nurses in the pediatrics wards of Iran. However, it could be expressed that nurses in pediatrics wards have different perceptions of error, which can endanger the lives of children and hospitalized patients. In a qualitative research, the error concept was mentioned as injury, without care, wrong thinking and action, and being in a situation from the perspective of nurses. It seems that high workload, lack of drug resources, the inefficient performance of colleagues, and lack of experience and knowledge in prescribing drugs are the most important reasons for errors in hospital wards. In Iran, a limited number of studies have been performed on the safety culture in the pediatric wards and no research has been carried out on the safety culture in PICUs and NICUs. Factors affecting communication and cultural sensitivity in the pediatrics wards include organizational factors such as inefficient policy-making, lack of a specific definition of hospital culture, insufficient staff education about the topic, and human factors including communication between nurses and patients and cultural differences between nurses and families. Given the high cultural diversity in Iran, improvement of education, and changing cultural policies in hospitals will increase patient safety and quality and communications. Moreover, identifying cultural differences and the impact of culture on care, adaptation to different cultures, interpersonal communication, and recognizing the cultural values of the child and family are effective factors in pediatrics and family care. According to the results of previous studies, it seems that the level of safety culture is low and medium in the neonatal intensive care unit, and nurses believe that there is a shortage of staff in these sections, which has led to the occurrence of errors at a large scale. In addition, accurate and full education is not provided to promote the culture of safety. With this background in mind, this comprehensive review was performed to evaluate safety in pediatrics wards in Iran. Materials & Methods: In this comprehensive review, we searched valid Persian databases, including Magiran, SID, and IranMedex, and English databases such as Elsevier, Scopus, Medline, Google Scholar, ScienceDirect, and PubMed using keywords of “patient safety” and “pediatric intensive care unit” and their Farsi equivalents without a time limitation. Results: In total, 35 articles were selected from 61 papers found. However, only 10 articles that directly evaluated safety in PICUs in Iran and were published in domestic and foreign scientific-research journals and their full text was available were entered into the study based on the research objectives. Conclusion: Given the lack of accurate information about the safety of PICUs in Iran, it seems that insufficient knowledge of nurses about how to give safe medicine, high workload, the existence of an incorrect safety culture in the wards and inappropriate policies in ensuring the safety of patients are important factors affecting the inadequate observance of safety in the PICUs. Moreover, research in PICUs has focused more on medication error, infection control, hospital culture, parenting experience, shift delivery, shifts, and nurses' knowledge of the concept of error. Relatively high prevalence of medication error due to lack of medication information of nurses, lack of infection control due to not using clinical guidelines and lack of nursing facilities, insufficient observance of professional communication and weakness in the safety culture of these sectors, non-delivery of work shifts according to the related standards, nurses’ attitude to the concept of safety and their information about the matter have necessitated accurate planning to eliminate these issues. The most important safety issue in the PICU seems to be the lack of accurate and dispersed statistics, which makes deciding about safety status difficult. Studies show that most researchers are interested in drug safety and other safety-related factors have received less attention. Furthermore, there is scarce research on inadvertent and intentional errors made in PICUs. It seems that work pressure and inappropriate policy-making about the provision of children’s safety have been among the factors affecting inadequate observance of safety in PICUs. Therefore, it is suggested that future studies be conducted on this topic.</div> بخش‌های مراقبت ویژه کودکان, ایمنی بیمار, ایران Pediatric Intensive Care Unit, Patient Safety, Iran 6 19 http://ijn.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1690-2&slc_lang=fa&sid=1 F Kalroozi فاطمه کلروزی 10800319475328460023772 10800319475328460023772 No Faculty Member College of Nursing AJA University of Medical Sciences, Tehran, Iran مربی، گروه کودکان، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران S Joolaee سودابه جولایی 10800319475328460023773 10800319475328460023773 Yes Associate Professor, Nursing Care Research Center (NCRC), Nursing and Midwifery School of Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. (*Correspondent Author) Tel: 98-21-8867-1613 E-mail: sjoolaee@yahoo.com دانشیار، مرکز تحقیقات مراقبت پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران، (*نویسنده مسئول) تلفن: 02188671613 sjoolaee@yahoo.com Email: