زمینه و هدف پرستاران اغلب در محیط کار خود با مسائل اخلاقی مواجه می‌شوند که بر سطح کیفیت زندگی کاری آن‌ها تأثیر می‌گذارد. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط پریشانی اخلاقی و کیفیت زندگی کاری در پرستاران انجام شد.
روش بررسی این پژوهش توصیفی‌تحلیلی از اردیبهشت تا مرداد سال ۱۴۰۲در بیمارستان‌های آموزشی کرمان (کرمان، بم و جیرفت) انجام شده است.290 پرستار با حداقل مدرک کارشناسی و حداقل ۶ ماه سابقه کار تمام وقت از طریق نمونه‌گیری تصادفی-طبقه‌ای و پس از تکمیل فرم رضایت آگاهانه وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل سه بخش، اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسش‌نامه دیسترس اخلاقی کارلی و پرسش‌نامه کیفیت زندگی کاری است. داده‌ها پس از ورود، با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 20 تجزیه‌وتحلیل شدند و سطح معنی‌داری آزمون‌ها نیز 95 درصد تعیین شد.
یافته‌ها نتایج آمار توصیفی نشان داد میانگین امتیاز پریشانی اخلاقی (43/795±140/61) و کیفیت زندگی کاری پرستاران (25/077±155/9) بود. بین پریشانی اخلاقی و کیفیت زندگی کاری ارتباط معکوس متوسط (0/562-=P<0/05, R) و بین شدت (0/042-=P<0/05,R ) و تکرار پریشانی اخلاقی (0/063-=P<0/05, R) با کیفیت زندگی کاری ارتباط معکوس ضعیف مشاهده شد.
نتیجه‌گیری نتایج نشان داد با افزایش پریشانی اخلاقی، کاهش کیفیت زندگی کاری پرستاران رخ می‌دهد. این نتایج تأکید می‌کنند که مسائل اخلاقی در محیط کار می‌توانند تأثیر قابل‌توجهی بر رضایت شغلی، تعاملات اجتماعی و حالت روانی پرستاران داشته باشند. نتایج این پژوهش می‌تواند به سازمان‌ها و مدیران در اتخاذ سیاست‌ها و برنامه‌های بهبود محیط کار و ارتقای اخلاق حرفه‌ای کمک کند.